Walkura, klik voor startpagina. Walkura, klik voor startpagina.
ZuidNoorwegen.jpg

Britse Oostkust:

Laat ik eens positief beginnen: "Het knapt er enorm van op, een dergelijk fris regen buitje. Alles wordt er weer helder groen van en geen zout meer op onze Walkura en zeilpakken". Zo en dan nu de werkelijkheid, het was inderdaad maar een buitje die echter wel 10 uur duurde, wel konden wij gelukkig zeilen en zo nu en dan werd in wat heldere momenten een prachtige omgeving zichtbaar, vooral nu er overal watervalletjes van de omringende bergen afstromen. Helder bruisende waterstromen. Het is zo jammer dat het uitzicht weer wordt beperkt door dichte regen wolken en nevel. Het komt er op neer dat wij schoon genoeg hebben van deze natte kant van het Verenigd koninkrijk. Vanaf de kaap Mizenhead, aan de Zuid west kust van Ierland tot aan Fort William bij de ingang van het Caledonisch kanaal, is het een aaneenschakeling van depressies met veel regen en vooral harde wind. Ons plan om in de Hebriden rond te zeilen stellen we uit tot een volgende keer onder betere klimatologische omstandigheden. De twee veel belovende ankerplekken Gigha en Danagh leken ons echt pareltjes toe, maar vanwege het woeste weer zijn wij maar een keer in staat geweest om aan land te gaan. Danagh is een prachtige binnenbaai met veel fishfarms. Naast ons lopen op de kust koeien te loeien en met een niet al te intelligente blik ons aan te staren. Een eenzame typisch Britse telefooncel staat er naast het gravel pad dat een doorgaande weg blijkt te zijn, verder zijn er wat verspreid staande huizen. In de beschutte baai van Gigha liggen er veel mooringen te lonken, maar wij gaan ankeren om de Britse gewoonte om daar veel geld voor te vragen te omzeilen. Onderhand hebben wij zeer veel vertrouwen in ons overbemeten Bruce anker, die ons tot nu toe zelfs in wind van 10 Bft op onze plek hield.

Het begin van het Caledonisch kanaal was in het plaatsje Corpach en met redelijk weer in vergelijking met de afgelopen tijd zijn wij de loch's door gezeild en grotere delen op de motor. Het is een erg leuke ervaring om zeilend de Schotse Hooglanden te doorkruisen. Er zijn aanleg mogelijkheden en ankerplekken. De volle 8 dagen hebben wij van de doortocht genoten. Dat was nog eens waar voor je geld. De sluizen soms wel 8 achter elkaar was op zich al een hele belevenis en dan de schitterende omgeving! Vooral als wij ergens ankerden en de omringende bergen weerspiegelden zich in het spiegel gladde water van de Loch's, je waant je in een betoverde wereld. Bij Corpach zou je de Ben Nevis, de hoogste berg van Groot Brittannie, kunnen zien maar helaas een laaghangende bewolking onttrok hem aan onze blik. Ook hebben wij geen monster kunnen vinden op het Loch Ness.

In Peterhead ontmoeten wij Florian Dirkse met zijn boot de "Zeildroom". Hij chartert met gasten door de Britse wateren. In het Caledonisch kanaal hebben wij al even met elkaar gesproken toen we samen in de sluizen lagen. Maar nu waren de omstandigheden aanzienlijk minder, hij was namelijk zijn schroef verloren midden op zee en dat is erg lastig. Een aantal jaren geleden is hij met zijn vriend Arjen van Eijk rond de wereld gezeild, waarbij zij allerlei projecten bezochten die zich bezighielden met het leven in de oceaan dat de vervuiling en andere bedreigingen van de oceaan probeerden tegen te gaan. Het vragen van aandacht voor dit soort zaken kan in onze ogen niet vaak genoeg! Maar nu moesten wij deze strijder voor een schone en leefbare zee even te hulp schieten om zijn schroef problemen op te lossen, hetgeen uiteindelijk is gelukt. Zoals zo vaak langs deze kusten kom je elkaar in bepaalde havens steeds weer tegen en dat is heel gezellig. Zoals nu in Whitby, waar wij liggen te wachten voor wat betere omstandigheden om de oversteek naar Nederland te maken, dan heb je steun aan elkaar en gezelligheid.

Zo aan het eind van onze reis om Groot Brittannië en Ierland kunnen wij zeker zeggen dat wij een waardeloze zomer hebben gehad met veel te veel depressies. Zelfs nu aan de oostkust liggen wij weer een week vast in Whitby, waarbij de wind de 54 mijl grens aantikt en dat is ruim windkracht 10. Je moet al een idioot zijn om onder dergelijke omstandigheden uit te varen. Ook al zouden de boot en bemanning het wel aankunnen als het je onverhoopt wel overkomt midden op zee. Het blijft gevaarlijk en erg onplezierig tevens zwaar vermoeiend. Het zeilen langs de oostkust ging perfect ondanks de vaak wat harde wind en de vele windbuien, die maakten dat je steeds de zeilvoering moest aanpassen. De snelheden liepen vaak op tot wel 8 knopen en dat is wat het zeilen zo mooi maakt. Het ruizen en gorgelen van het water langs de boot, het geweld waarmee onze 8 ton zware Walkura zich een weg baant door de golven en dat alles aangedreven door de wind. Soms maakt een bui het te bont, bijvoorbeeld toen we Blyth naderden. De drijvende noord kardinaal ton voor de haven werd door de wind plat op het water geslagen, en dat maak je niet zo vaak mee.

Afval in Zee:

Het is in de Hebriden dat we het enorme zeiljacht de Sea Dragon tegen kwamen, er werden allerlei film shots opgenomen door een professionele cameraploeg, en inderdaad later zagen wij ze op het BBC news voorbij komen. In een gesprek met de geheel uit vrouwen bestaande crew, hoorden wij dat ze bezig waren om het gehalte aan micro plastic in de wateren rond de United Kingdom te meten. Micro plastic zit bijvoorbeeld in tandpasta en sommige zalfjes. Het gesprek vond plaats in een van de sluizen van het Caledonisch kanaal, en kijk je dan in het water van de sluiskolk dan zie je allerlei flessen, zakjes en andersoortig afval drijven dat uiteindelijk zijn weg naar zee weet te vinden!

Op de Atlantische Oceaan en de Noordzee zie je vaak een keur aan troep drijven allemaal afkomstig van de mensheid. Zolang Homo Sapiens bestaat heeft ze de Zeeën gebruikt voor allerlei doeleinden, en altijd als vergaarbak voor de meest gore troep onder het motto 'opgeruimd staat netjes'. Ik herinner mij nog een satirisch stukje van Paul van Vliet, ruim 40 jaar geleden over "De zee is moe", helaas is het nog steeds actueel! Eigenlijk is het een schande dat dergelijk onderzoek nog steeds nodig is, en toegegeven er zijn projecten opgestart om de toestand van de oceanen en alles wat er in leeft te verbeteren. Helaas is dat een druppel op de gloeiende plaat, als de mentaliteit van de mensen zelf niet verandert en dan van alle mensen, dan zien wij het zeer pessimistisch in en zal de oceaan zich pas herstellen na het vertrek van de mensheid van deze door henzelf uitgewoonde planeet, onze Moeder Aarde! Even een kleine bloemlezing over zaken die ons tot dit negatieve inzicht brengen;

In Cork zat een slonzige jongeman 's morgens vroeg een tray bier weg te werken. Hij zat aan de oever van de rivier en smeet de geleegde blikjes in het water.

In Londen buiten de City waren de afval bakken boordevol en door de straten waaiden de zakjes en rotzooi door de wind en langsrijdende auto's heen en weer.

In Peterhead stond een peperdure Mercedes, waarvan de inzittenden zich tegoed deden aan een fish and chips in een schuimplastic bakje. Na de genoeglijke maaltijd in het luxe lederen interieur, reden ze weg . De bakjes stonden nog op de parkeerplaats waar de auto had gestaan. De afvalbak stond nog geen 10 meter van de auto vandaan.

In Whitby vonden jongetjes van ongeveer 13 jaar het stoer om hun blikjes en chips zakken op straat te gooien.

Wij zouden deze lijst moeiteloos kunnen uitbreiden en verplaatsen naar Nederland, de oplossing van dit grote probleem moet volgens ons een grondige mentaliteit verandering zijn, die door de gehele bevolking gedragen moet worden! Zo niet dan blijven wij pessimistisch over de toekomst, alle goede initiatieven ten spijt.

Whitby;

De oude vissershaven Whitby is een parel aan de oostkust van Engeland, gelegen in het dal van de rivier de Esk. Het toerisme is er momenteel een belangrijke bron van inkomsten en het bruist er van het leven. Op het hoge klif staat de ruïne van een enorme abdij die neerkijkt op het nog haast middeleeuwse stratenpatroon. Ooit is hier graaf Dracula aan land gekomen. Vlak bij de haven ligt het station waarvandaan oude stoomtreinen dagelijks vertrekken over de Yorkshire Moors en de schitterende vallei van de Esk. De dienstregeling gaat naar Pickering via allerlei oude stationnetjes die zo uit de Dickens verhalen lijken te komen. Momenteel wachten wij op een goede gelegenheid om de oversteek naar Nederland te maken, de eerste serieuze najaarsstorm trekt momenteel over ons heen met en 978 millibar kern, dat geeft veel regen en windstoten tot wel 11 Beaufort. Komend weekend zal het weer rustiger zijn en keren wij huiswaarts. Al met al was het een enerverende reis, wat betreft het weer maar ook de ontmoetingen met de vele mensen in de bezochte havens. Wij namen afscheid van onze vrienden in Whitby want het vertrek was aanstaande en welgemoed gingen wij door de oude swingbridge de Noordzee op. Buiten gekomen merkten wij dat de golven toch nog heel hoog waren en dat ze dwars op onze voorgenomen koers binnen kwamen. Ook bij het diepere water werden ze niet vriendelijker helaas. Wij besloten toen om voor de golven uit naar Scarborough te gaan, want om ruim 35 uur met dwars inkomende golfslag naar Vlieland te zeilen was ondanks de goede wind gekkenwerk en erg vermoeiend!

Na deze valse start vertrokken wij twee dagen later opnieuw vanuit Scarborough. Er stond een licht noord tot noord westelijk windje, ook nu nog stonden er nog redelijk hoge golven uit het noorden, die zouden pas bij een zuidelijke wind verdwijnen maar daar wilden wij niet op wachten. Bij ons vertrek is het nog aardedonker, alleen de spaarzame verlichting op de steigers straalt in de heiige lucht met een kransje er omheen. Buitengaats gloorde er al een streepje daglicht in het oosten toen wij de Walkura de zee opstuurden voor de terugreis van ongeveer 210 mijl naar Vlieland. Ten noorden van ons onderscheiden wij een grote groep wolken, die door het ontbreken van daglicht als een dreigend bergmassief overkwam. Aan de oostelijke hemel stond een sikkel Maan te stralen, en het ontbrekende deel was ook goed zichtbaar als een vage beeltenis. Net 10 graden scheef daar onder stond de planeet Venus fel te lonken als een ochtend ster. Verder naar het zuidoosten stond de planeet Jupiter. Tussen de verspreide bewolking was het enorm helder, zoals dat vaak gebeurd in een koude polaire luchtstroming, wij waren dik ingepakt vanwege de lage temperatuur. Langzaam begon de dageraad aan te breken door in het oosten alles in een roodachtige gouden gloed te zetten. Dit stemt ons blij ondanks de nogal zwakke wind en de nog steeds hoge deining. Na het opkomen van de Zon als een enorme rode vuurbol, een feniks, uit de zee zijn de Maan, planeten en alle sterrenbeelden verdwenen. Voorlopig is het nog niets gedaan met de wind, dus met het grootzeil erbij als steun moet de oude trouwe diesel de voortstuwing verzorgen. Achterom kijkend zagen wij de bewolking zich opbouwen boven Engeland dat langzaam aan het zicht werd onttrokken. Op zee was het prachtig helder en zonnig, In de middag nam gelukkig de wind toe, maar ook de buiigheid zodat wij tijdens het zeilen steeds de zeilvoering moeten veranderen, kortom het houdt je bezig dat zeilen. Plotseling was het er, een piepklein vogeltje die even bij ons neerstreek. Het was een Goudhaantje, hij pikte wat insecten van de boot en na een uur verdween hij weer. Tegen de avond namen wind en buiigheid toe zodat wij een wat behoudender zeilvoering hanteren voor de nacht. Ook hebben wij de hele nacht weer een gevleugeld vriendje aan boord, die een leuk plekje zoekt om te slapen, dat is wel een beetje lastig want je wilt hem niet pletten als je zelf gaat verzitten! Om 4 uur in de morgen zitten wij omringd door enorme buien waarbij de ene na de andere bliksem ontladingen plaats vinden, de omgeving wordt hierdoor hel verlicht, een zeer indrukwekkend gezicht. Met zo nu en dan, afwisselend veel en weinig wind, met nogal wat regen komt in de namiddag de kust van Vlieland in zicht en worden wij door de ingaande getij stroom het Stortemelk ingezogen. Na 5 maand aanschouwen wij weer hoe mooi een Nederlands zandstrand kan zijn met de blonde duinen erachter. Daar zou eens iemand een lofzang op moeten maken..... Binnen een week zullen wij onze drijvende Walkura weer voor een poos verruilen voor een huis met vaste grond onder de fundamenten, tenminste dat hopen wij, want met die gaswinning en zoutwinning in ons gebied weet je dat laatste maar nooit!

LogboekDeel6LogboekDeel6LogboekDeel6LogboekDeel6LogboekDeel6LogboekDeel6LogboekDeel6LogboekDeel6LogboekDeel6LogboekDeel6LogboekDeel6LogboekDeel6LogboekDeel6LogboekDeel6LogboekDeel6LogboekDeel6LogboekDeel6LogboekDeel6LogboekDeel6