Walkura, klik voor startpagina. Walkura, klik voor startpagina.
NoorwegenZuid.jpg

Hollen en stilstaan in West Ierland:

Het zeilen langs Ierlands west kust is redelijk zwaar te noemen. Door de altijd aanwezige golfslag zijn de afstanden die alleen op de motor moeten worden afgelegd zeer vervelend en nogal schommelend. Het is zo dicht bij de kust en om de vele kapen heen, niet altijd goed te voorspellen wat de wind gaat doen. Toen wij bijvoorbeeld prachtig door de snelstromende Blasket Sound zeilden was daarachter geen wind meer te bekennen, terwijl wij bij het ingaan van de Blasket nog een rif gezet hebben door de overmaat aan wind. Deze windloze tocht heeft twee gevolgen gehad, de grootschoot knapte en de oven schoot weer uit zijn ophangpunten, dit hebben wij nog maar een paar keer eerder gehad, bij het oversteken van de Finse golf bij 9 Bft. Het middagmaal hebben wij ook maar even overgeslagen voordat de hele handel er weer uitkomt en als vissenvoer kon dienen.
Het is aan de west kust een komen en gaan van depressies die nog in de kracht van hun leven zijn. Dat is te zien aan het aantal plaatsen waar wij noodgedwongen de harde winden en buien lieten uit razen. Wel zorgden wij ervoor dan zoveel mogelijk op een plaats te zijn waar wij even konden rondkijken, zoals bijvoorbeeld op de Aran eilanden, maar helemaal de ellende vermijden was moeilijk. Van de vijf dagen op het Aran eiland, Inish Mór werden wij er twee drijfnat van de regen, maar nog meer van de golven die over de boeg van onze bijboot sproeiden als wij terug aan boord gingen waar wij in een redelijk beschutte baai geankerd lagen. Aan boord van de Walkura was het geen onverdeeld genoegen, de wind gierde en huilde onophoudelijk om de mast en door de verstaging. Het slapen werd ook nog eens bemoeilijkt door het rukken van de boot aan de ankerketting, wel moeten wij nog even de loftrompet laten schallen over de houdkracht van ons iets overbemeten Bruce anker!
Na scheepsberaad vonden wij het verstandiger om de laatste twee dagen achter een betonnen muur van de Ferry boten te gaan liggen, want de berichten voorspelden zelfs windkracht tien. Het is gelukkig niet allemaal ellende wat de klok slaat, want het verzamelde water in de bijboot van de overvloedige regen stelde ons in de gelegenheid om de was te doen en als toegift mijn zweetvoeten te wassen, ach je moet positief blijven.
Toch is het zeilen hier goed te doen als er wind staat, ook vlak bij de kust. Op zee zijn de hoeveelheid regenbuien aanzienlijk minder dan op het land, en zo nu en dan houden een paar dolfijnen ons even gezelschap. De vele Alken, Jan van Genten en Meeuwen laten ons zien dat de zee bereizen met een zeilboot maar een moeizame bezigheid is. Met gemak scheren deze dieren van de zee moeiteloos over of onder het wateroppervlak.
Zo nu en dan duikt een Jan van Gent als een vallende torpedo in de zee om er een visje te verschalken, of de Alkjes duiken onder als zij vinden dat wij ze te dicht naderen, Meeuwen volgen ons zonder een vleugelslag te maken in de hardste wind, het kan heel mooi zijn op zee.

De Aran eilanden;
Aan het eind van de Galway baai, die tijdens de ijstijden is uitgeslepen, is het ijs drie grote brokken kalksteen vergeten op te ruimen. Het zijn nu de Aran eilanden, Inishmore, Inishmaan en Inisheer. Deze eilanden bezitten een geheel eigen Keltische cultuur. Het is maar goed dat de meeste bewoners ook engels spreken want ons Gealic is niet zo best.
De kalkstenen ondergrond is in hoge mate water doorlatend zodat van nature de eilanden zeer droog zijn ondanks de vele regen. Tijdens ons verblijf was er geen gebrek aan regen en dus voldoende drinkwater, maar in mei was er een rantsoenering voor de eilanders want de grote regen opslag tank was bijna leeg.
De Aran's zijn al minstens 6000 jaar bewoond en dat is moeilijk voor te stellen als je de armzalige gronden bekijkt, maar toch zijn er uit het begin van de IJzertijd, zo ongeveer 600 voor de jaartelling toch al 7 ringforten te vinden. Ringforten zijn in feite versterkte boeren gemeenschappen, waarbinnen het vee ook bescherming kon vinden. Het lijkt erop dat de mensen de moeilijk te bereiken plaatsen opzochten vanwege de onveiligheid in de samenleving. Overvallen en vee diefstal was een veel voorkomend verschijnsel door de jaren heen.
Dún Angus is de beroemdste van deze forten en in de loop der eeuwen is het voortdurend bewoont geweest en ook steeds aangepast en versterkt. Omstreeks 800 na de jaartelling is het zelfs voorzien van een soort paarden hindernis muur, de los rechtopstaande scherpe stenen verhinderden dat ruiters met hun paarden de muren konden bestormen.
Nu is het landschap wel enorm veranderd in de loop van de tijd. Toen Dún Angus voor het eerst gebouwd werd, bulderde het water van de oceaan nog niet tegen de steile rotswand waarop het fort staat maar was er een brede strook droge grond met wat duinen en lagunes. Het zeeniveau stond zeker 6 meter lager dan tegenwoordig. Op de Aran's waren nog enige bossen te vinden, maar na de middeleeuwen was dat vrijwel verdwenen. Momenteel herbergen de eilanden ongeveer 1200 bewoners, maar tijdens het bewind van de Engelse protestant Cromwell werden veel Ieren naar de uiterste westkust gedeporteerd omdat ze weigerden hun katholieke geloof op te geven! Deze enorme toename van de bevolking had zijn gevolgen, er moest veel meer voedsel worden verbouwd op de kale eilanden. Daartoe maakte men zelf teelaarde aan door rottend zeewier te vermengen met strandzand en dat over de rotsen uit te spreiden. De vele losse stenen die in de weg lagen, werden netjes opgestapeld tot muurtjes die op hun beurt dienden om het vee buiten de akkertjes te houden maar ook het wegwaaien van de grond voorkwam. Wij kunnen dus concluderen dat de nu zo karakteristieke muurtjes pas van recentere datum is. (16e eeuw)
Het Gealic wordt hier nog altijd gesproken ondanks de Engelse pogingen het te verbieden. De drie eeuwen Engelse overheersing heeft wel wat teweeggebracht in Ierland. Toch bleek later dat wij niet alle Engelse protestantse land adel over een kam mogen scheren zoals ik eerder suggereerde. In de prachtige ankerbaai van Teelin in het ruige Donegal kwamen wij in een pub, waar anders in dit klimaat, aan de praat met een man die de plaatselijke geschiedenis bestudeerde. Hij vertelde ons dat daar geen hongersnood was geweest omdat de plaatselijke edelman de bevolking op alle mogelijke manieren hielp. Zo zie je maar dat je met alles wat je om je heen hoort en ziet voorzichtig moet zijn, het neemt niet weg dat de Engelsen een dubieuze rol hebben gespeeld in het Iers verleden dat uiteindelijk in onze tijd leidde tot de bomaanslagen en andere gruwelijkheden tussen de IRA en de Unionisten.
Overal waar het toerisme toeslaat als belangrijke bron van inkomsten, daar gaat dat ten koste van de oude culturele waarden. Het is een ontwikkeling waarbij de eigen identiteit in musea worden gezet en men amechtig probeert een stuk van de "geciviliseerde" wereld te zijn. Wie zijn wij om dat te veroordelen, in Nederland is dit proces zelfs tot ware kunst verheven. Maar het doet wel afbreuk aan de eigen cultuur. Het is wel heel vreemd dat op de Aran eilanden juist het 'heritage centre' waar deze Aran cultuur staat tentoongesteld is weg bezuinigd, onbegrijpelijk.
In de 4e eeuw werden er ook op de Aran eilanden kloosters opgericht, dat is vreemd want in de rest van Europa kwam de christelijke doorbraak maar niet spontaan van de grond, terwijl in heel Ierland de kloosters als paddenstoelen uit de grond schoten. Voor dit fenomeen moet een verklaring zijn. (zie ook het artikel over het christendom op deze website)

Noord Ierland;
Door de genoemde rottige depressies zijn wij na Kilrush aan de Ierse zuidwest kust, niet meer in de gelegenheid geweest om onze motorfiets te gebruiken en de binnenlanden te verkennen. De vaak harde wind maakte het onmogelijk om de onderdelen aan wal te krijgen, bovendien wil je niet te lang bij de voor anker liggende Walkura vandaan om een stukje te gaan toeren in de regen.
Bij Portrush in noord Ierland lagen wij sinds lange tijd weer in een goede haven, wel liep er soms een deining het havenkommetje in maar daar viel mee te leven. Niets was de behulpzame en vriendelijke havenmeesters te veel om het ons naar de zin te maken. Wij kregen de sleutel van een opslag container waar wij de motorfiets in konden stallen. Portrush was een typisch Britse badplaats met een vaste kermis en speelhallen, en tijdens ons verblijf was het er enorm druk want het was vakantie tijd.
Als basis om tochten op de Yamaha te maken was het zeer geschikt, het weer was winderig maar overwegend droog. Van de spectaculaire kustvormen en het prachtige landschap kregen wij geen genoeg, bovenal de vriendelijkheid van de bevolking.
Maar ondanks dat valt ons op dat de spanningen binnen de bevolking er nog in sterke mate aanwezig zijn, De spanningen van de " Troubles" zoals de Noord Ieren de recente bomaanslagen en andere geweldplegingen tussen de katholieken en de protestanten noemen zijn nog zeker niet verdwenen. Volgens onze havenmeester zal dat ook nog wel een paar generaties duren.
Het deed ons goed om weer even onbekommerd rond te rijden zonder ons te hoeven ergeren aan de voortdurende toestroom van depressies, die vreten uiteindelijk aan je humeur en dan word je allebei wat kort door de bocht, gelukkig breken bij ons geen 'troubles' uit. Maar op deze wijze hebben wij onze reizen wel bedoeld, een beetje rond trekken in het gastland en iets opsteken van de ontmoetingen die je onderweg hebt.

Het Russisch roulette aan de Ierse en Britse kusten:
Voor mensen die niets van zeilen moeten hebben omdat ze op een klein meer al een zeeziekte oplopen is bovenstaande aanhef sowieso al duidelijk. Maar wij bedoelen hiermee de nare gewoonte van de vele kreeften vissers om hun vangkorven te voorzien van twee drijvende markeringsbollen met daartussen verscheidene meters drijvende nylon lijn!
Deze bollen liggen overal, ook in aanlopen naar havens toe, in officiële vaarwegen en tot zeker 12 mijl buitengaats. Op sommige plaatsen moet je om de 300 meter een bollen combinatie ontwijken en wat te denken van de op de kaarten aangegeven ankerplaatsen die helemaal vol liggen met dergelijke drijvende korf markeringen.
In Inish Bofin Zijn wij er van lieverlee maar gewoon tussen gaan liggen. En ja hoor tegen de avond kwam er een nors kijkende visser, die de dicht bij liggende bol op pakte en buiten ons bereik weer in het water liet zakken. Hij zal wel gescholden hebben op die idiote zeiler, maar hij kwam geen verhaal halen.
Zeilend is het nog niet zo erg als je een bol met draad achter je boot hebt hangen, want meestal kun je het zaakje er met de pikhaak uitpulken. Onderweg aan de Ierse west kust, die niet erg druk door zeilers en andere pleziervaarders wordt bezocht, is ons dat tweemaal overkomen. Stom natuurlijk want het was overdag, maar er zijn twee zaken die de zichtbaarheid van die bollen constructie beduidend verminderen, dat is aan de ene kant de groenige aangroei op sommige exemplaren of de niet erg contrast rijke kleur van de bollen. En als tweede is er de altijd aanwezige golfslag, je moet voortdurend vooruit kijken om de laag in het water liggende vissers bollen te lokaliseren in die paar seconden dat ze op een golftop zichtbaar zijn waarna ze weer onzichtbaar in het golfdal verdwijnen. Iets te lang met de juiste stand van de zeilen bezig zijn of een plakje brood op kauwen kan funest zijn.
De gevolgen worden echter aanmerkelijk erger als je de motor hebt aanstaan, de lijn wikkeld zich muurvast om de draaiende schroef, de motor slaat af en ben je overgeleverd aan wind en stroom. Al twee van onze zeilvrienden is dit overkomen en die moesten door de reddingsdienst naar veilige haven worden gesleept om daar door een duiker de zooi te laten verwijderen of tegen een kademuur droog te vallen en zelf met de lijn en bol te gaan stoeien. Dat dit kosten met zich meebrengt mag duidelijk zijn!
Tweemaal eerder zijn wij aan een dergelijk ongemak ontsnapt. Op de druk bevaren Elbe kregen wij een stuk drijfnet in de schroef, Hennie kon op zeil de koers behouden terwijl ik gewapend met een scherp mes het vast geslagen net te lijf ging, een goed half uur later waren wij weer vrij.
De tweede maal was in Orkney, in de Eynhallow Sound tussen Mainland en Rousay, in het snelstromend smalle toegangskanaal naar Kirkwall. Links en rechts van ons dreigende rotsen, gelukkig zagen wij een bol naast de boot opduiken en waren net op tijd om de schroef stil te zetten zodat de lijn er slechts losjes omheen lag en niet was vast geslagen. Met de pikhaak en een scherp mes waren wij gelukkig redelijk vlot weer los, waarna ik de doorgesneden eindjes weer aan elkaar knoopte tot grote ergernis van Hennie. Met een stroom van ongeveer 5 knoop en een noordenwind had dit akkefietje raar af kunnen lopen.
Deze irritante en asociale gewoonte van vissers om steeds maar weer drijflijnen tussen twee ballen te verbinden is een ernstig gevaar voor de rest van de gebruikers van de vrije zee. Wij vragen ons duidelijk af of de verzekeraars, die in sommige gevallen ook voor de kosten opdraaien van deze vorm van visserij, nog nooit aan de bel heeft getrokken om te komen tot een veiliger systeem!
Het is in onze ogen namelijk heel goed mogelijk om maar een bol te gebruiken zonder drijflijn, dat scheelt zeker 90% van de schades aan boten als ook aan de kreeftenkorven. De volgende keer knoop ik niet nog eens de doorgesneden lijnen aan elkaar. Wij hebben onze klaagzang ook wel eens gericht aan een visser, die net bezig was met het prepareren van dergelijke korven. Dit was aan de oost kust van Schotland, want ook daar bedient men zich van dergelijke bezwaarlijke praktijken. Wij kregen het volgende antwoord, "Het was veel gemakkelijker oppikken met twee aan elkaar verbonden bollen." En op onze opmerking dat ze 's nachts niet zichtbaar waren en overal plompverloren werden neergelegd, zei hij, "Maar je moet in de nacht ook niet varen".
Wij vinden dat er wettelijke dwingende voorschriften moeten komen om de scheepvaart voor iedereen veilig te houden. De bollen moeten te herleiden zijn naar een visser die dan ook aansprakelijk gehouden moet worden voor zijn daden.
Twee bollen is niet nodig en zou verboden moeten worden, ook moeten er op waterkaarten gebieden staan waar je ze aan kunt treffen, die gebieden staan soms aangegeven maar de vissers leggen ze op iedere willekeurige plaats ook daarbuiten tot zelfs in de aanvoer routes naar havens toe.
Wij zijn zeker niet uit op een hetze tegen vissers maar mogen wij ook veilig gebruik maken van dezelfde zee op de door ons gekozen dagen of nachten, en als het nalaten van die tweede bol en drijflijn daar een oplossing voor is dan moeten de vissers zich daar strikt aan houden!

LogboekDeel5LogboekDeel5LogboekDeel5LogboekDeel5LogboekDeel5LogboekDeel5LogboekDeel5LogboekDeel5LogboekDeel5LogboekDeel5LogboekDeel5LogboekDeel5LogboekDeel5LogboekDeel5LogboekDeel5LogboekDeel5LogboekDeel5LogboekDeel5LogboekDeel5LogboekDeel5