Walkura, klik voor startpagina. Walkura, klik voor startpagina.
ZuidNoorwegen.jpg

De zelfkant van het zeilen;

Het is misschien wel eens goed om enige woorden over de dagelijkse beslommeringen aan boord te schrijven. Centraal staat eigenlijk het verzamelen van informatie over het weer, om daaruit een voor ons gebied van toepassing zijnde weersverwachting samen te stellen. Hiervoor hebben wij via de kortegolf radio de berichten van de 'Deutsche wetterdienst' of zendstation Pinnenberg, die scheeps- weerberichten van diverse zee gebieden uitzendt op vaste tijden. Daarnaast krijgen wij kaarten van de Noord Atlantische Oceaan binnen van het Britse 'Northwood', die de isobaren verdeling van dit gebied laat zien, zodat je de depressies aan ziet komen.

Via het internet dat wij ook vaak dicht bij de kust kunnen ontvangen, kijken wij naar gribfiles en windguru. De laatste twee zijn volgens ons niet zo betrouwbaar wat informatie betreft, 3Bft wordt al gauw 5Bft of andersom. Ze zijn dan ook meer voor de kustwateren dan voor op volle zee.

Om de informatie stroom te vervolmaken komen er via de Navtex (een soort zeeberichten telex) en de Marifoon nog de nodige weer en scheepvaartberichten binnen bij ons aan boord van de Walkura.

Tijdens het zeilen is het sterk afhankelijk van de omstandigheden of wij neven activiteiten kunnen ontplooien zoals lezen, drinken en eten klaarmaken, poetsen of zaken repareren. Soms is het echter zo ruig dat je jezelf aan alle kanten moet schrap zetten en ben je voor de volle honderd procent bezig met het zeilen. Bovendien kunnen er onverwacht dikke golven overkomen en dan is alles nat en zout. Dit heeft mij in de Solent al mijn telefoon gekost, gelukkig had Hennie een reserve exemplaar meegenomen. Zout, extreme bewegingen en veel vocht schijnen ook een ideale combinatie te zijn om de boel kapot te krijgen. Zo hield onze GPS er mee op, en de stuurautomaat kreeg last van te veel aangekoekt zout en kreunde daarna als een oude man, in de nacht hield Walkura's toplicht het voor gezien.

Dan heb ik het nog niet over alle roest die tevoorschijn komt, een stalen boot is zeker heel sterk maar op zee met al dat zout en vocht wil het wel roesten. Nee wij hebben werk genoeg onderweg, temeer daar wij het afgelopen half jaar te weinig onderhoud hebben kunnen plegen aan de boot en dat wreekt zich direct.

Het zeilen in het Engels Kanaal;

Er zijn een aantal vaste constanten in het Kanaal, de trechter vormige voortzetting van het Nauw van Calais. Een daarvan is dat er een aanzienlijke stroom staat, geregisseerd door de eb en vloed bewegingen. Bij de vele kapen die er over de volle 200 mijl lengte van dit water te vinden zijn, geeft dat nogal wat woelingen in het water. Bij doodtij en rustige omstandigheden kun je dicht onder de kapen langs varen, zo niet dan is het beter 5 mijl afstand te houden anders zijn brekende golven en extreem rond draaiende water massa's je deel.

Dit getijde gestuurde geheel maakt ook dat de stroom 6 uur oostwaarts gaat en daarna weer 6 uur westwaarts. Deze afwisseling maakt van het zeilen in dit gebied een nogal aparte beleving, met de stroom mee is het prima maar de volgende 6 uur verschrompeld het euforische gevoel weer door de tegen stroom van wel 2 knoop. Het meest voor de hand liggende patroon is dus dat je dagtochten van maximaal 8 uur gaat varen, uiteraard met de stroom mee. Op deze wijze kun je toch een behoorlijke afstand afleggen, als de wind meewerkt.

De wind, is ook gelijk de volgende constante. Het zijn overwegend zuidwestelijke winden in het kanaal, en dit kan vervelende consequenties hebben vooral als de 4 Bft wordt overschreden en je zeilt westwaarts. Er ontstaat dan een vervelende korte hoge golfslag als gevolg van de wind tegen de stroom richting in, en dat stopt je bootje behoorlijk af of je komt onder een voortdurende koude zoute douche. Voor onze Walkura die geladen ongeveer 9000 kg weegt, valt het afstoppen wel mee maar het voordek verdwijnt voortdurend in een spray van zout zeewater. Dat is best een mooi gezicht maar opschieten zit er niet meer in, omdat je kruisend te veel hoogte verliest aan de wind.

Het kanaal gebied met daarin de befaamde Solent is wel het zeilgebied bij uitstek in Groot Brittannië, alles wat maar kan drijven wordt gebruikt als boot en er wordt fanatiek wedstrijd gezeild, als het te hard waait, zoals tijdens ons verblijf op de Solent, verplaatsen ze de wedstrijden naar beschutte plekken. In de Chichester Bay waar wij voor anker lagen werd bijvoorbeeld het hele weekeinde om ons heen wedstijden gevaren, heel mooi om op eerste rang te zitten.

De even hiervoor genoemde nadelen van het Kanaal gelden ook voor de Solent. Je moet van goeden huize komen om met zuidwesten wind van 6Bft en de stroom naar het westen toe de Solent te verlaten aan de west kant. Wij deden het met de stroom nog oostwaarts, echt veel droger was het niet maar wij slaagden er wel in om buiten de Solent te komen.

Aanpassing van de plannen;

Voor lezers die onze introductie op deze Web site hebben gelezen, weten dat buiten zeilen ook het bezoeken van (haven) steden en de verdere binnenlanden een doel van onze reizen zijn. Wij willen graag kennis maken met de bevolking en zijn land; welnu, dat komt in dit gebied toch wel enigszins in het gedrang. Om op de motorfiets rond te rijden en de boot een aantal dagen achter te laten, dat is aan de zuid Engelse kust absoluut een brug te ver! Iedere dag een haven of marina binnen varen is ver boven onze financiële pijngrens. Met prijzen voor onze 10 meter boot tot wel 40£ komen wij minder aan land en steunen de plaatselijke middenstand dus ook minder. Het uitbouwen van onze Yamaha XT is hier dan ook niet aan de orde. Geen Bed en Breakfast, geen binnenlandse reizen en veel minder bezienswaardigheden waarvan de kosten ook vaak ver boven het redelijke liggen, en dat vinden wij heel erg jammer. Het geeft ons het gevoel dat iedereen met een boot er uitsluitend is om financieel door de mangel te worden gehaald en dus uit te knijpen. Op deze wijze houden wij ons zeilleven geen half jaar vol en is de scheepskas binnen twee maand leeg.

Dit Gal moesten wij even kwijt, maar het is zeker niet zo dat wij helemaal niets meer doen. Zwaar gereefd zeilden wij over de Solent naar onze volgende bestemming hier, het was werkelijk spectaculair zeilen en vele Engelse zeilers waren eveneens gereefd onderweg naar iets of zomaar even een stukje raggen. Het zonnetje scheen en er stond een forse westelijke wind, iedere golf sproeide een waaier van water rond waarin een soort van regenboog ontstond. Misschien verbeelden wij het ons, maar het leek of de mede zeilers ook vriendelijker waren. Dit is waarlijk het zeil Mekka van de U.K.

De Beaulieu river:

Wij waren onderweg naar de Beaulieu river, dit is een particulier landgoed waar een prachtig automobiel museum aanwezig is. De familie Montagu weet op allerlei manieren geld te verdienen. De prachtige getijden rivier ligt vol met moorings, waar je voor veel geld aan kunt gaan liggen, het geheel doet echter afbreuk aan de natuur maar het levert wel geld op. Op de oever is een museum dorpje waarin de 17e en 18e eeuw wel 4000 inwoners hun brood verdienden in de scheepsbouw; Bucklers Hard. Een aantal van Lord Nelson's schepen voor de Zeeslag bij Trafalgar waren hier gebouwd. Op het grote landgoed word veel aan landbouw, veeteelt en bosbouw gedaan, het ziet er idyllisch uit. De Duke of Montagu weet op deze wijze wel zijn landgoed winstgevend te houden. Als wij terug gaan in de tijd zien wij dat het in het jaar 1204, door de Koning geschonken aan de Cisterciënzer klooster orde. Om zo zijn zielenheil in de hemel veilig te stellen. Deze monniken maakten de woeste gronden rendabel en stichtten er een klooster. Dit is ten dele nog bewaard gebleven en is te bekijken bij het automobiel museum.

Tijdens het bewind van Hendrik de VIII van 1509 tot 1547, kwam er een omwenteling. Hendrik wilde scheidden van zijn vrouw (alweer), maar de paus gaf daar geen toestemming voor, dus dacht hendrik dan word ik gewoon protestants. Dan ben ik de baas in de kerk en vallen ook alle kerk bezittingen aan mij toe, en kan ik scheiden wanneer ik wil.

De klooster bezittingen van Beaulieu werden verkocht voor een aanzienlijk bedrag aan een bevriende edelman, een voorvader van de huidige Duke.

Zowel de landerijen van het klooster, als ook het graafschap moet je echter nog steeds zien als een centrum van productie. Door de tijd verandert alleen de wijze waarop het geld wordt verdiend. Het Kasteel van de familie Montagu is ook te bezichtigen, alweer met hetzelfde toegangskaartje van het automobiel museum. Je bent hier zeker een hele dag aanwezig en vervelen zul je je er niet, er is ook een museumpje ingericht voor de bezigheden tijdens de laatste wereldoorlog, toen hier de geheim agenten en saboteurs werden opgeleid. Al met al is het een bezoek meer dan waard en wat het geld verdienen betreft laat de Montaguutjes maar schuiven!

De reis naar Ierland gaat verder en wij ploeteren tegen de nogal forse westelijke winden westwaarts. Bij het ronden van kaap Portland bill dachten wij geluk te hebben, onze hoog aan de windse koers zou na het ronden van de kaap, als wij iets af konden vallen, een stuk prettiger verlopen. Maar helaas de wind draaide net zover mee zodat we weer steil aan de wind verder moesten en het weer de nodige moeite kostte. Een zeiler heeft het niet altijd voor de wind.

Brixham;

Brixham is gelegen aan de oostkant van Devon in een mooi beschutte baai, hier gingen wij voor anker om de volgende morgen het havenstadje te bezoeken. Wij waren niet de enigen die deze baai aandeden. In het jaar 1688 kwam Stadhouder WillemIII hier met zijn troepen aan land, om zijn katholieke schoonvader Jacobus II van de troon te stoten. Willem was getrouwd met Mary, en de Engelsen wilden protestants blijven en nodigden daarom het jonge paar uit tot deze actie. Als het slaagde dan werden Mary en Willem, koningin en koning van Engeland. Deze machtsovername ging zonder veel bloed vergieten en werd daarom de 'Glorieus Revolution' genoemd.

Dat onze WillemIII van Oranje voor het Engelse koningschap koos, naast zijn Stadhouderschap in de Nederlanden was voor hem logisch. De koopmans geest in de Nederlanden had de Oranjes alleen maar nodig ingeval van oorlog, daarna was hun positie wankel en neigden de zuinige inwoners naar de stadhouderloze tijdperken waarvan er een aantal zijn geweest. Persoonlijk was dit een enorme promotie voor Willem, maar als neven effect begon de Republiek der zeven verenigde Nederlanden aan bloedarmoede te lijden en was het gedaan met de Gouden Eeuw. King William nam namelijk veel geldschieters en industriëlen mee naar zijn pas verworven koninkrijk. Ook veel kunstenaars volgden zijne majesteit en dit alles was de opmaat voor het Britisch Empire en de aftakeling van de Republiek der Nederlanden.

Het weer klaart op en de wind gaat uit zuid tot oost waaien, ook het zonnetje laat zich van zijn goede kant zien en wij varen welgemoed met soms de halfwinder op naar de Scilly's. Nog steeds in redelijk korte dagtochten vanwege de ook hier nog aanwezige stroming. Falmouth en Newlyn werden door ons aangedaan als tussen stop. Het zeilen was weer de ontspannende bezigheid zoals wij dat graag zien, een heel verschil met de omstandigheden aan het begin van het Engels kanaal.

De Scilly eilanden;

De Scilly's bestaan uit een flink aantal granieten bulten in de Atlantische oceaan, ten zuid westen van Groot Brittannië. Tussen al deze eilanden liggen verscheidene baaien waar je prachtig kunt ankeren. Bij een forse wandeltocht over het eiland St Agnes, waren allerlei IJstijd verschijnselen te zien. Dit bevreemde mij want ik had niet gedacht dat het landijs ooit tot hier is gekomen. Desalniettemin vond ik een flink aantal kale rotsen met gletsjer krassen steeds in zuidwestelijke richting. Dit is een teken dat het landijs ooit hier beladen met puin overheen is geschoven. Ook de bodem die uit een soort keileem bestaat wijst hierop.

De eilanden zijn al ruim 8000 jaar bewoond, momenteel zie je er veel kleine beschutte stukjes bouwland en weiland. Naast het boerenbedrijf is de visserij hier een bron van inkomsten. De bewoners maken van hun tuintjes vaak een schitterend bloemen spektakel, een lust voor het oog, in ieder geval voor onze ogen.

In de baai van het hoofddorp St Mary's kwamen plotseling mensen binnen zwemmen en wat bleek; vandaag was de ötillö swim-run. Dat betekende het eiland rond zwemmen en zo nu en dan een stukje hardlopen, een parcours van 15 mijl. De winnaars, een Zweeds stel deden er 2uur en 08 minuten over, een geweldige tijd want de nummers twee, daar moesten wij nog 20 minuten op wachten.

Vlak bij de ankerbaai op St Agnes bevond zich een leuke pub, met een terras vol bloemen; de" Turks head" hier rusten wij even uit in het zonnetje met een versnapering voor onze dorstige keeltjes, want het weer was werkelijk schitterend, heel wat beter dan een dikke week geleden in de Solent.

Nog een paar dagen hier rondkijken en dan gaan wij verder naar Ierland.

LogboekDeel2LogboekDeel2LogboekDeel2LogboekDeel2LogboekDeel2LogboekDeel2LogboekDeel2LogboekDeel2LogboekDeel2LogboekDeel2LogboekDeel2LogboekDeel2LogboekDeel2LogboekDeel2LogboekDeel2LogboekDeel2